Historia szkoły

W latach 1909 – 1914 kierownikiem była Pani Maria Maceluchówna, w latach 1914 – 1933 funkcję kierownika pełniła Pani Maria Regiecówna, po jednym roku funkcję kierownika pełniły Panie: Zofia Markowska i Zofia Osiczanka. Od września 1935 w tej szkole pracowała jako kierowniczka szkoły Pani Zofia Górkiewicz. W 1936 roku w ramach robót szarwarkowych sołtys Stanisław Szostak wykonał boisko szkolne o powierzchni ok. 200 metrów kwadratowych, a w 1937 roku obetonowano szkolną studnię. W czasie II wojny światowej warunki do nauki były bardzo ciężkie, gdyż brakowało opału, ale cały czas szkoła funkcjonowała. Prowadzono zajęcia ze wszystkich przedmiotów oprócz historii i geografii, gdyż nauka tych przedmiotów była przez władze okupacyjne zabroniona. Zaraz na początku wojny zabrano ze szkoły książki i mapy. Po II wojnie światowej wprowadzono obowiązek ukończenia siedmiu klas szkoły podstawowej. Na zebraniu wiejskim wsi Maruszyna w maju 1954 roku, prowadzonym przez sołtysa wsi Stanisława Bartoszka opowiedziano się za koniecznością rozbudowy szkoły w dolnej części Maruszyny. Pan Józef Skibiński w protokole zapisał ”Sprawa materiału budowlanego na izby lekcyjne jest już uzgodniona z Zarządem Straży Pożarnej, że użyje się drzewo i deski jakie jest przygotowane na budowę remizy w zamian za 10 tysięcy sztuk cegły, zakupionej na cele szkolne, wiąźbę dachową wykona się z drzewa z lasów uprawnionych Tarasówka i Ciepłówka, pokrycie dachowe od południa blachą ocynkowaną i też użyje się blachę zakupioną przez Zarząd OSP za pieniądze zebrane na zakup motopompy (Której już nie udało się zakupić) od strony północnej pokryć eternitem a sprzedać dachówkę zakupioną od Stramy Filona”⁴. Mieszkańcy Maruszyny postanowili budynek rozbudować w oparciu o środki pieniężne pochodzące z opodatkowania się mieszkańców wsi, w kwocie 50 złotych od hektara. Obszar Maruszyny wynosi 1500 ha, toteż zaplanowano uzyskać kwotę 75 tysięcy złotych na pokrycie kosztów rozbudowy. Zbiórką funduszy i organizacją rozbudowy zajął się Komitet Rozbudowy Szkoły z Panem Józefem Skibińskim na czele. Rozbudową kierował Władysław Bachleda. W dniu 5 września 1954 roku oddano do użytku dobudowane na piętrze dodatkowe dwie sale lekcyjne. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele władz powiatowych, gminnych i wiejskich. Uroczystość prowadził Jan Skóbel – przewodniczący Gminnej Rady Narodowej w Szaflarach, a przecięcia wstęgi dokonał Kazimierz Rabiański – zastępca przewodniczącego Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Targu. W dniu 26 września zwołano zebranie wiejskie, na którym Komitet Rozbudowy Szkoły rozliczył się przedstawiając szczegółowo dochody i wydatki. „Ogólny koszt tej rozbudowy wyniósł kwotę 68 745 złotych”⁵. Wówczas kierownikiem szkoły była Pani Zofia Górkiewicz, która w kronice szkoły tak napisała o ludziach sprawujących władzę we wsi: „Przewodniczący Rady Narodowej w Maruszynie Bartoszek Stanisław cały czas starał się pilnie o szkołę, a jego następca Bukowski Stanisław też bardzo dbał o jej utrzymanie. Opał na nadchodzący rok szkolny zawsze był dostarczany z końcem poprzedniego roku szkolnego”⁶.

Władze polskie zdecydowały, że od 1 września 1961 roku nauka religii nie będzie odbywać się w szkołach lecz w punktach katechetycznych. Od 1 stycznia 1962 roku Gromada Maruszyna została przyłączona do Bańskiej. Już 17 lipca 1962 roku do budynku szkoły doprowadzono elektryczność. Szkoła organizowała wycieczki dla uczniów oraz brała udział w konkursach czytelniczych, a także w kursie sanitarnym. Do szkoły raz w tygodniu przyjeżdżało „kino objazdowe”, które cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem ze strony młodzieży szkolnej i dorosłych. W latach 1967 – 1970 funkcję kierownika szkoły pełnił Pan Jan Jankowski, który w czasie wakacji zorganizował prace instalacyjne piorunochronu na budynku szkoły. Od września 1970 roku do sierpnia 1974 roku kierownikiem był Pan Jan Dziedzic. W czasie pełnienia funkcji przez Pana Dziedzica stolarka w szkole została pomalowana, a mieszkanie służbowe odnowione. Uczniowie brali udział w zawodach sportowych, zwiedzali najbliższe okolice. W tym czasie w szkole prężnie działała drużyna harcerska. We wrześniu 1974 roku kierownikiem szkoły została Pani Barbara Boruta, która na początku borykała się z trudnościami kadrowymi. W czasie jej kadencji pomalowano zewnętrzną elewację szkoły, wykonano mur oporowy. Uczniowie ze względu na aktywność nauczycieli uczestniczyli w wielu wycieczkach. Po rezygnacji z funkcji kierownika Pani Barbary Boruty, dyrektorstwo (tak zaczęto nazywać szefów placówek oświatowych) od września 1978 roku objęła Pani Maria Piszczek. Szkoła miała bardzo trudne warunki lokalowe, w budynku były 4 sale lekcyjne i mieszkanie służbowe. Średnio co dwa lata przebudowywano piece grzewcze, gdyż na wskutek biegania uczniów kafle się rozchodziły, a szczelinami ulatniał się dym. Przebudowano ubikacje dla potrzeb szkoły przy udziale Spółki Leśnej Tarasówka, której szefem był w tym czasie Pan Władysław Soboń. Wynajmowano dwie sale na wsi u Państwa Sieczków i u Państwa Zubków, a zajęcia trwały do godziny osiemnastej. Mimo trudnych warunków lokalowych szkoła posiadała pełną obsadę kadrową, pracującą bardzo aktywnie z uczniami. Uczestniczono w wielu konkursach, festiwalach i zawodach sportowych. W szkole bardzo prężnie działały drużyna harcerska i zuchowa. W 1986 roku pięciu harcerzy z drużynową przebywało na międzynarodowym obozie w NRD. Od października 1986 roku funkcję dyrektora objęła Pani Zofia Strama, która jeszcze w tym samym roku wykonała ogrodzenie boiska szkolnego. Trudne warunki lokalowe były coraz bardziej uciążliwe. Po opuszczeniu mieszkania służbowego przez Rodzinę Piszczków, dokonano remontu i wygospodarowano dwa pomieszczenia klasowe. Warunki lokalowe doskwierały jednak coraz bardziej. W 1989 roku, na wniosek mieszkańców oraz dyrektora szkoły Zofii Stramy, powołano Komitet Rozbudowy Szkoły, któremu przewodniczył Pan Stanisław Bylina. Ogromne zaangażowanie mieszkańców w zakresie pozyskiwania środków na rozbudowę przez organizację zbiórek pieniężnych wśród mieszkańców dolnej części Maruszyny, organizacji dochodowych zabaw tanecznych w remizie OSP, organizowanych dzięki uprzejmości Straży Pożarnej, pozyskiwanie sponsorów i własny wkład pracy sprawiły, że od września 1991 roku uruchomiono cztery dodatkowe sale lekcyjne, kotłownię, gabinet dyrektora, bibliotekę i pokój nauczycielski. Mieszkańcy dolnej części Maruszyny przepracowali 729 dniówek społecznie, wykonując prace fachowe i pomocnicze, a uzyskane fundusze z zabaw dochodowych były przeznaczane na zakup potrzebnych materiałów budowlanych. Niejednokrotnie w pracy przy szkole brali udział nauczyciele i uczniowie. Na rozbudowę szkoły uzyskano dwa tysiące dolarów od Koła Związku Podhalan Maruszyna w Chicago. Tynkowanie i wymianę stolarki w starej części szkoły sfinansowało Kuratorium Oświaty. Ogrzewanie piecowe zastąpiono centralnym ogrzewaniem węglowym dzięki wsparciu Rady Gminy w Białym Dunajcu. Warunki pracy szkoły uległy ogromnej poprawie, więc zrezygnowano z wynajmu pomieszczeń klasowych na wsi. Po raz kolejny (już trzeci w przypadku tej szkoły) Maruszynianie udowodnili, że dla swojej szkoły są zdecydowani na wielkie wyrzeczenia, a ta rozbudowa była wyczynem na miarę XX wieku.

« Wróć | Czytaj dalej »

⁴J. Skibiński, Księga Pamiątkowa z otwarcia rozbudowy szkoły w Maruszynie, wypis z protokołu z maja 1954r.
⁵Tamże, J. Skibiński , Księga Pamiątkowa, „Protokół z zebrania wiejskiego w dniu 26 września 1954r”.
⁶Z.Górkiewicz, Księga wizytacyjna.